Julie, 9 december 2008
Frankrijk , Parijs

9 dec

Haaaaaaj allemaal!


Jullie hebben geen idee hoe gelukkig ik ben dat ik weer het woord tot mijn trouwe fans kan richten. Niet zozeer omdat ik besef dat jullie al een paar weken op droog staan, wel omdat ik een uur geleden niet het woord aan jullie gericht zou hebben maar wel het zoord, ofzoiets (amai het grapje klonk beter in mijn hoofd), want de lappie kreeg ffie zijn kuren blijkbaar en voelde ineens de onweerstaanbare drang om van azerty naar querty over te springen. Kleine crisis en algemeen afgekondigd alarm ten huize Bichon de Rabeau Boy de la Tour, maar het bleek niet nodig te zijn. Blijkbaar is het gras toch niet zoveel groener aan de overkant, want lappie kwam al snel met hangende pootjes bij mij terug, de schat! Eind goed al goed. Geen idee waarom dit ronduit gewéldige verhaal de eer heeft gekregen om als inleiding te dienen, maar laten we daar vooral niet te lang bij stilstaan.

Waar ik wel bij wil stilstaan: het is al half december! HELP! Jongens toch da vliegt hier voorbij das nie te geloven, volgende week zondag ben ik alweer terug thuis voor een weekje, dan nog een maandje examens kome aflegge en het zit er weeral op…Pffffffffffffffff frustrerend hoor, dan beginde al is te wennen aan het stadsleven en kunde alweer terug naar de boerenbuiten…En jammer genoeg kan ik niet zegge da ik de laatste weken mijn Erasmusleven genoeg geconsumeerd heb om het zo te zeggen, al kan da nie van alle West-Vlamingen in mijn gezelschap ook gezegd worden. De laatste weken leef ik namelijk vrij opgesloten tussen mijn 4 kotmuurtjes, hoe triestig het ook mag klinken, en dat alleen maar omdat alle profjes hier het stuk voor stuk nodig vinden om een paper van 8 pagina’s op te geven. Gezien het feit dat ik tien vakken heb, begint dan al maar te tellen: daar ben ik wel ffie aan bezig! Ik werk hier verdikke harder als in Leuven, das nu toch ook nie direct het plaatje da mij vantevoren werd meegedeeld zenne. Als deze post dan ook ietwat minder spitsvondig overkomt dan mijn andere schrijfsels, het is dus daaraan te wijten, want ik ben het schrijven namelijk zo kotsmisselijkbeu dak zelfs de moed nie meer vind om langer als noodzakelijk puur voor mijn entertainment op mijn azerty’tje te tokkelen. Reeds een teken van verregaande vegetering: het te grote aantal verkleinwoordjes in de voorbije paragraaf. Oh noooo waar gaat dit eindigen?!

Ik wil echter niet teveel op het schoolaspect de nadruk leggen, al is het dan nog zo irritant overtuigend aanwezig in mijn leven. WANT er waren ook serieuze lichtpunten in mijn leven die ik graag met de wereld wil delen, namelijk talloze memorabele bezoeken van het thuisfront! Hetzij in levende lijve, hetzij digitaal: zelfs een postpakket met unieke videoboodschap van EA en IC heeft dan toch de weg naar het juiste adres gevonden…Wat het bezoek in levende lijve betreft, het eerste daarvan was van een zekere DlL en TvdC: zij besloten namelijk op een mooie doch regenachtige dag om eens een keertje op en neer naar Parijs te gaan liften. Het was best wel een beetje surreëel: afgesproken rond half 9 ’s avonds onder een mystiek blauwverlichte Eiffeltoren, ineens twee schimmige backpackers die uit een auto komen gesprongen, en een plotselinge uitbarsting van extase en euforie en niet minder dan anderhalve dag vol lesloze uren en Leuvense nostalgie tot gevolg! Bij deze is dan ook bewezen dat je wel degelijk goedkoop naar Parijs kunt reizen, zeker als je dan nog eens in de jeugdherberg slaapt. Snurkers en spontaan van onderbroek wisselende medeaardbewoners krijg je er bovendien gratis en voor niks bij, wat wil een mens nog meer? Ons programma was in elk geval goedgevuld, met een rommelmarkt-rómmelmarkt en Père Lachaise in de voormiddag, het museum van Magie en Montmartre in de namiddag, de Eiffeltoren van op afstand en wijn ’s avonds, en nog een goeie gezonde nachtwandeling als dessert! Jammer genoeg bleek het terugliften ’s anderendaags iets minder vlot te verlopen, maar ik ben blij u te kunnen melden dat beide reizigers relatief veilig en wel ondertussen moeten terug te vinden zijn in Flint 91. Dit toch volgens de laatste berichten.

Een volgende memorabele sessie was die van de zogenaamde JvH, IH, JvE en JM, die de eer hadden om Parijs in haar Kerstkleedje te ontdekken…Jaja, ik ben al volledig in de Kerstmood terwijl de Sint nog maar just terug met zijn slaafjes naar Spanje is gevlucht. Hij moet wel ne serieuzen omweg gepakt hebbe, want in Frankrijk hebbe ze hem in elk geval nie gezien. GROOT was dan ook mijn verrassing toen, ondanks de absolute alleenheerschappij van diejen andere roojen dikke met zijn rendieren ons kotmadam ineens uit het niets afkwam met twee pakken truffels ter ere van onze blijkbaar exclusieve Belgische St-Nicolas feestdag! En tis nie da ze die hier op overschot had staan, want ze staan in de Monoprix te koop voor vijf euro het stuk. Kwamen we zuiver toevallig te weten. Jaja ook haar goeie kanten mogen af en toe in de verf gezet worden, want de laatste tijd is ze zelfs heel goed te genieten…
Maar goed, waar was ik gebleven? Bij de Kerstsfeer. Inderdaad. Want ik woon namelijk naast de deur van de grootste Kerstmarkt van Parijs, zijnde die op La Défense, van niet minder dan 10.000 m²! En dan spreek ik nog nie over die op de Champs Élysées, waar waarschijnlijk over het algemeen meer geld in de feestverlichting is gestoken dan alle zwervers hier samen in een jaar kunnen bijeenzwerven: cru, maar magnifiek in elk geval. Of het zilveren reuzenrad op de Place de la Concorde, of de mega-Kerstboom voor de Notre Dame, of…, of…
In elk geval, het was echt een gewéldig weekend, met superleuke kadootjes en superleuke verhalen, superveel gelach en het besef van ook wel wa gemis! Wat we gedaan hebben is over het algemeen the usual geworden voor mij (sprak de Parisienne uit de hoogte), maar het is toch met iedereen anders en altijd opnieuw de moeite. Een nieuwigheid in het programma was deze keer vooral het kopen en proberen van een waterpijp: het idee dat we aan het rebelleren waren op Madames ongetwijfeld dure en onvervangbare vloerkleedje zorgde voor een intens zoet gevoel in mijn binnenste, dat nog werd aangewakkerd door de kwaaie blik van de conciërge die we uit haar bed hadden gelawaaid. Twas te denken da het Schriftje mij da nog is in mijn gezicht ging smijten, de papieren trut, maar twas het in elk geval volledig waard. Jammer dat het bezoek van nu af aan voor 12.00 ’s nachts moet wegzijn...En ook jammer da ik mijn vervroegde schoolwerkweken later dubbel en dik ga moeten inhalen op amusementsvlak, want daarmee zal ik mijn sindsdien zorgvuldig bijeengeslijmde reputatie misschien weer ietwat mee naar beneden moeten halen…Met het bezoek van de mammie en den bompa vorig weekend ten slotte werd het bezoek voor Julie Schits in Parijs 2008 afgesloten, en ik kan wel zeggen da we heel Parijs hebben samengepropt in een weekendje tijd…

Allé vooruit, het is ondertussen weer half 12 en ik ga is in men nesje kruipe denk. Verdere info over mijn avonturen deel ik heel binnenkort wel in de lifeversie mee, die is nog is des te smakelijker, hihi. Bij deze nog een woord van dank aan het wezen dat hetzelfde bloed deelt: die is nie alleen hypertelepathisch en bijna jarig, maar zette mij ook aan om toch nog is naar de azerty te grijpen. WOW, nog een goeie twee weken en en ik vier Nieuwjaar in Oostmalle! Het is misschien geen Parijs, maar het is er toch zooooooooo zalig

Skqqpzek qkkelqqk, tot vkug

Naar Julieschits in Frankrijk bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.be